شماره ۶۱ - وصلش مرا قرین سعادت نمیکند

وصلش مرا قرین سعادت نمیکند
چون بیند التفات زیادت نمیکند

خوی زمانه دارد از آن در ره وفا
بسیار می بکوشم و عادت نمیکند

بیمار اوست دل نه بدین است نالشم
زان ناله میکند که عیادت نمیکند

گفت ای فلان ز من بسلامی بسنده کن
گردم به این و هم بسعادت نمیکند

بر من سلام کی کند آن کاو نظر کنون
در آسمان ز کبر و سیادت نمیکند

گفتم که زنده می شمرد وصل تو مرا
گفتا خودت نماز ولادت نمیکند

گه گه تعهدی کندم لعل تو و لیک
بی معنی است چون بارادت نمیکند

گفتم که کارم از تو به جان است گفت اثیر
کس گوش سوی زرق و عبادت نمیکند

کافر نمی شوم که دم و عشوه کار اوست
من باورم بلفظ شهادت نمیکند