هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق و دلبستگی سخن میگوید و از رنجهای عاشقانه و جدایی مینالد. او از دوست و دلباختگی یاد میکند و با تشبیههای زیبا مانند شمع و ماه، احساسات خود را بیان میکند. همچنین در بخشی از متن به مدح و ستایش یک شخصیت برجسته (شاه یا فردی با جایگاه بالا) میپردازد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین استفاده از صنایع ادبی و تشبیهات نیازمند سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی است.
شماره ۱۰۴ - چند خورم خون خود ازدست دل
چند خورم خون خود ازدست دل
شستم از دوست بهفت آب و گل
زین شبش او داند و شمع ختن
زین قبل او داند و ماه چگل
بیدلی ار زانکه بدین چاشنی است
باد دل از من بدو عالم به حل
روز اگر می برود گو برو
نیست غم او همه بر من سجل
فارغم از دل من و طبعی چو آب
ساخته با مدح شه صف گسل
گرهمه سنگ است چو مومش کند
آتش سودای بتی سنگدل
خسرو خسرو فش خسرو نسب
مظفرالدولت والدین قِزل
شستم از دوست بهفت آب و گل
زین شبش او داند و شمع ختن
زین قبل او داند و ماه چگل
بیدلی ار زانکه بدین چاشنی است
باد دل از من بدو عالم به حل
روز اگر می برود گو برو
نیست غم او همه بر من سجل
فارغم از دل من و طبعی چو آب
ساخته با مدح شه صف گسل
گرهمه سنگ است چو مومش کند
آتش سودای بتی سنگدل
خسرو خسرو فش خسرو نسب
مظفرالدولت والدین قِزل
۳۱۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۳ - در فراقت طاقت من گشت طاق
گوهر بعدی:شماره ۱۰۵ - چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
