هوش مصنوعی: شاعر در این متن عاشقانه، از عشق و علاقه‌ی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در برابر جمال و قدرت معشوق، احساس ناتوانی می‌کند. او از ترس و احترام به معشوق، حتی از نزدیک شدن به او نیز می‌ترسد و تمام وجودش را وقف عشق به او کرده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاشقانه‌ی عمیق و استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع شعرهای کلاسیک معمولاً برای سنین بالاتر که با ادبیات فارسی آشنایی بیشتری دارند، مناسب‌تر است.

شماره ۱۱۴ - مه را وجود گفتن با روی او نیارم

مه را وجود گفتن با روی او نیارم
تشبیه شام بستن بر موی او نیارم

گفتم که خوانمش جان دل گفت آن تودانی
من باری این دلیری با خوی او نیارم

خواند مر اسک خود وین طرفه تر که هرگز
از بیم او چمیدن در کوی او نیارم

دریا کشم بساغر لیکن چو با وی افتم
گربط شوم گذشتن از جوی او نیارم

صد بار آب رویم رویش ببرد والله
این بار اگر برد جان برروی او نیارم

خواهم که گوی باشم، چو گان حکم اورا
چون بنگرم به بینم بازوی او نیارم

چون اوست کعبه دل من جمله روی کردم
وان روی تو توانم جز سوی او نیارم

گر باد صبح گردم هرجا که رهنوردم
جز خاک او نبوسم جز بوی او نیارم
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - همه عارض تو بینم، چو نظر بر آب دارم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - از دل گره غم تو بگشادم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.