شماره ۳۵ - صبح را رنگ بدان عارض چون ماه دهد

صبح را رنگ بدان عارض چون ماه دهد
شام را گونه بدان طره کوتاه دهد ۱

طاق ابروش مرا جفت غم و رنج کند
چشم آهوش مرا بازی روباه دهد ۲

صفت رنگ رخ من که کند کاه کند
خبر درد دل من که دهد آه دهد ۳

گر چو من گمره و سرگشته شود نیست عجب
آنکه چندین غم و اندیشه به خود راه دهد ۴

وای آن خسته که دل را به چنان ماه برد
بخ بخ آن بنده که دل را به چنین شاه دهد ۵

شاه بهرامشه آن شه که قران سعدش
آسمان را همی از طالع او جاه دهد ۶

هر چه کین باشد رزمش ز بد اندیش کشد
هر چه کان دارد دستش بنکو خواهد دهد ۷