شماره ۸۲ - بگل خطت چو نقابی ز مشک ناب انداخت

بگل خطت چو نقابی ز مشک ناب انداخت
هزار شاهد فتنه ز رخ نقاب انداخت ۱

مه رخ تو که سر زد خط از خواشی آن
هزار ناوک طعنه بر آفتاب انداخت ۲

دمید تا خط چون شب ز روی چون روزت
زمانه دیده بخت مرا بخواب انداخت ۳

بمردن از غم دل رسته بودم آن لب لعل
حیات داد مرا باز در عذاب انداخت ۴

هوای چین جبینت هزار موج بلا
بآب دیده نم دیده پر آب انداخت ۵

ز رشک بر دل خون گشته سوختم صد داغ
چو خالهای لبش عکس در شراب انداخت ۶

چه ممکن است ثبات از فضولی بی دل
چنین که شوق تو او را در اضطراب انداخت ۷