هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از بوی خوش و تأثیر آن بر جان و روح سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند شبنم، نسیم صبح، غنچه، و بلبل، به توصیف عشق و اشتیاق می‌پردازد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم مرگ و قیامت دارد که نشان‌دهنده‌ی بعد عرفانی شعر است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی اشارات به مرگ و قیامت وجود دارد که نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فلسفه دارد.

شماره ۱۶۴ - جان بیرون رفته را بویت بتن می آورد

جان بیرون رفته را بویت بتن می آورد
مرده را ذوق کلامت در سخن می آورد ۱

هست شبنم یا نسیم صبح با ذکر لبت
غنچها را آب حسرت در دهن می آورد ۲

زلف پر چین برگشا تا بر خطا قایل شود
آنکه رنجی می برد مشک از ختن می آورد ۳

سوی شیرین جوی شیر از بیستون هر صبح و شام
سیل سیلاب سرشک کوهن می آورد ۴

بوی گل گر از چمن بیرون رود بی وجه نیست
بلبل گم گشته را سوی چمن می آورد ۵

سرورا نسبت بنخل قامت خوبان مکن
نخل قامت میوه سیب ذقن می آورد ۶

در غم آن قامت و عارض فضولی هر که مرد
تا قیامت خاک او سرو و سمن می آورد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۳ - تا باد پرده از رخ آن سیمبر فکند
گوهر بعدی:شماره ۱۶۵ - دوشم انیس خلوت گرمابه یار شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.