شماره ۱۸۳ - لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آید

لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آید
مبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید ۱

بسوز ای آتش دل استخوان سینه را یک یک
مبادا تیر آن ابرو کمان بر استخوان آید ۲

رود صد آه من تا آسمان هر دم وزان هریک
بلایی گردد و بر جان من از آسمان آید ۳

شدم محروم تا حدی که نگذارد مرا حیرت
که وصل دوست در دل بگذرد یا بر زبان آید ۴

پی دفع رقیب از آه دل یک دم نیم خالی
یکی از صد هزاران تیر شاید بر نشان آید ۵

بمردن رست دل از جان و آمد جانب کویت
ز جان بگذشت از دست غمت تا کی بجان آید ۶

فضولی نقد جان کردی نثار مژده وصلش
چه خواهی کرد گر ناگاه آن سرو روان آید ۷