شماره ۲۲۴ - روی می تابد ز من گر ماه تابان گویمش

روی می تابد ز من گر ماه تابان گویمش
می رود از پیشم از سرو خرامان گویمش ۱

می خورد خون دلم گر گویمش جان منی
می شود از چشم من پنهان اگر جان گویمش ۲

با چنین حسنی که رشک از لطف آن دارد ملک
هر که انسان گویدش نتوانم انسان گویمش ۳

ای خوش آن وقتی که گویم حال دل پیشش ولی
هر چه گویم از پریشانی پریشان گویمش ۴

سجده روی بتان را کفر می خواند فقیه
از مسلمانی نباشد گر مسلمان گویمش ۵

نیست در دور رخش روی زمین را خال شب
با چنین رخساره چون شمع شبستان گویمش ۶

تیغ بیدادش فضولی بر من احسانیست لیک
از بلای قطع می ترسم که احسان گویمش ۷