شماره ۲۷۲ - بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتم

بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتم
تا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم ۱

دوش شمعی بود همرازم که از روشن دلی
بود او را بر زبان من هر چه در دل داشتم ۲

بود اسباب کمال رفعتم چون مه تمام
چون نباشد آفتابی در مقابل داشتم ۳

بود صد فرهاد را بر صورت حالم حسد
در نظر تا نقش آن شیرین شمایل داشتم ۴

بر من دیوانه تشویش خرد حکمی نداشت
سوری از سودا حصاری از سلاسل داشتم ۵

آفرین ای زورق ساغر رهاندی از غمم
من درین دریا کجا امید ساحل داشتم ۶

گر تهی دستم ز دین و دل فضولی دور نیست
عشق بربود از کف من آنچه حاصل داشتم ۷