غزل ۷۷۹ - ترسا بچه‌ای شنگی زین نادره دلداری

ترسا بچه‌ای شنگی زین نادره دلداری
زین خوش نمکی شوخی، زین طرفه جگرخواری ۱

از پستهٔ خندانش هرجا که شکر ریزی
در چاه زنخدانش هر جا که نگونساری ۲

از هر سخن تلخش ره یافته بی دینی
وز هر شکن زلفش گمره شده دین‌داری ۳

دیوانهٔ عشق او هرجا که خردمندی
دردی کش درد او هرجا که طلب کاری ۴

آمد بر پیر ما می در سر و می در بر
پس در بر پیر ما بنشست چو هشیاری ۵

گفتش که بگیر این می، این روی و ریا تا کی
گر نوش کنی یک می، از خود برهی باری ۶

ای همچو یخ افسرده یک لحظه برم بنشین
تا در تو زند آتش ترسا بچه یک باری ۷

بی خویش شو از هستی تا باز نمانی تو
ای چون تو به هر منزل واماندهٔ بسیاری ۸

پیر از سر بی خویشی، می بستد و بیخود شد
در حال پدید آمد در سینهٔ او ناری ۹

کاریش پدید آمد کان پیر نود ساله
بر جست و میان حالی بر بست به زناری ۱۰

در خواب شد از مستی بیدار شد از هستی
از صومعه بیرون شد بنشست چو خماری ۱۱

عطار ز کار او در مانده به صد حیرت
هرکس که چنین بیند حیرت بودش آری ۱۲