شماره ۸۲ - کیست آن سرو که بر راه گذر می گذرد

کیست آن سرو که بر راه گذر می گذرد
نور چشم است که بر اهل نظر می گذرد ۱

درد دل بین که طبیب از سر حسرت ما را
خسته، افتاده همی بیند و در می گذرد ۲

غرق دریای سرشکم عجب این کز غم تو
تشنه جان می دهد و آب ز سر می گذرد ۳

زیردستان جهان را ز زبردستی تو
حال چون کار جهان زیر و زبر می گذرد ۴

وقت آمد اگر از بهر دل خسته ما
دل پاکت ز خطای همه درمی گذرد ۵

من به مسکینی اگر جبه ز سر نفکندم
تیر آهم به سحرگه ز سپر می گذرد ۶

رمقی بیش نمانده است ز بیمار غمت
قدمی رنجه کن ای دوست که درمی گذرد ۷

(آب چشمم ز غمت دی به کمرگاه رسید
دوش، تا دوش شد، امروز ز سر می گذرد) ۸

تا به ساحل رسد از بحر غمت کشتی صبر
روزگاری است که بر خون جگر می گذرد ۹

خبر درد دل دوست که گوید بر فضل
جز نسیمی که به هنگام سحر می گذرد ۱۰