شماره ۲۱۲ - بیار باده که عید است و روز می خوردن

بیار باده که عید است و روز می خوردن
چه خوش بود به می ناب روزه وا کردن ۱

بگوی صوفی خلوت نشین سرکش را
چرا به طاعت خوبان نمی نهد گردن؟ ۲

جمال نور تجلی چو دید چشم کلیم
به کید سامری ایمان نخواهد آوردن ۳

سجود قبله روی تو می کنم زانرو
که پیش روی تو کفر است سجده ناکردن ۴

مرا محبت روی تو در دل سوزان
چه آتشی است که هرگز نخواهد افسردن ۵

ایا که منکر میخانه و خراباتی
بیا و گوش به تسبیح باده کن در دن ۶

چو سرکه، رو چه عجب گر ترش کند زاهد
طریق صوفی خام است غوره افشردن ۷

چو گل به بوی رخت جامه چاک خواهم کرد
میان ما و تو حیف است پیرهن بر تن ۸

چگونه پیش وجود تو نفی خود نکنم
که آفتاب رخت محو کرد هستی من ۹

طریق و رسم دوبینی رها کن ای احول
که یک حقیقت و ماهیت است روح و بدن ۱۰

بیا که چشم نسیمی به نور رخسارت
چنانکه دیده یعقوب شد ز پیراهن ۱۱