غزل ۸۱۰ - ز سگان کویت ای جان که دهد مرا نشانی

ز سگان کویت ای جان که دهد مرا نشانی
که ندیدم از تو بوی و گذشت زندگانی ۱

دل من نشان کویت ز جهان بجست عمری
که خبر نبود دل را که تو در میان جانی ۲

ز غمت چو مرغ بسمل شب و روز می‌طپیدم
چو به لب رسید جانم پس ازین دگر تو دانی ۳

به عتاب گفته بودی که بر آتشت نشانم
چو مرا بسوخت عشقت چه بر آتشم نشانی ۴

همه بندها گشادی به طریق دلفریبی
همه دست‌ها ببستی به کمال دلستانی ۵

تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی
تو چه گوهری که در دل شده‌ای بدین نهانی ۶

دو جهان پُر از گهر شد ز فروغ تو ولیکن
به تو کی توان رسیدن که تو گنج بی‌کرانی ۷

همه عاشقان عالم همه مفلسان عاشق
ز تو مانده‌اند حیران که به هیچ می‌نمانی ۸

چو به سرکشی در آیی همه سروران دین را
ز سر نیازمندی چو قلم به سر دوانی ۹

دل تشنگان عاشق ز غم تو سوخت در بر
چه شود اگر شرابی بر تشنگان رسانی ۱۰

اگر از پی تو عطار اثر وصال یابد
دو جهان به سر برآرد ز جواهر معانی ۱۱