شمارهٔ ۱۳۰ - المطلع الثانی

ای بر کمر زنار سان زلف چلیپا ریخته
لعل لب جان پرورت خون مسیحا ریخته ۱

من در پی نوش لبت جان و دل و دین باختم
گردون نثار غبغبت عقد ثریا ریخته ۲

رویت ز جنت آیه ای مویت ز شب پیرایه ای
بر صبح رویت سایه ای از شام یلدا ریخته ۳

از برگ گل سیمین برت از مشک اذفر افسرت
ایزد تعالی پیکرت از در بیضا ریخته ۴

گرچه تنت نساج صنع از برگ نسرین بافته
گوئی دلت صناع خلق از سنگ خارا ریخته ۵

عکس رخ یار است این یا نور رخسار است این
با جذوه نار است این در طور سینا ریخته ۶

آن فال فیروزش نگر روی دل افروزش نگر
مژگان دلدوزش نگر خون دل ما ریخته ۷

تا ساقی رندان شده آتش بجانها در زده
دامانش در دست آمده گیسویش در پا ریخته ۸

ابروی آن سیمین سلب خونم بریزد بی سبب
چون ماهیار بی ادب کو خون دارا ریخته ۹

بر چهره آن نازنین موسی است خور در آستین
بر طره آن مه جبین مشک است عمدا ریخته ۱۰

در جشن شه صاحب زمان بادام و شکر هر زمان
از منطق شکرفشان و ز چشم شهلا ریخته ۱۱

این مطلع آمد خوبتر از عقد مروارید تر
چون طوطی طبعم شکر از نطق گویا ریخته ۱۲