غزل ۸۳۵ - سرمست درآمد از سر کوی

سرمست درآمد از سر کوی
ناشسته رخ و گره زده موی ۱

وز بی خوابی دو چشم مستش
چون مخموران گره بر ابروی ۲

ترک فلکش به جان همی گفت
کای من ز میان جانت هندوی ۳

فریاد کنان فلک که احسنت
کو چشم که بنگرد زهی روی ۴

پیش لبش آب خضر شد خاک
زیر قدمش بهشت شد کوی ۵

دل زار به های های بگریست
می‌گفت به های های کای هوی ۶

یکدم بنشین که این دل مست
چون باد همی رود به هر سوی ۷

جان می‌خواهد ز هر کسی وام
بر روی تو می‌دهد به صد روی ۸

عطار تویی و نیم جانی
با دوست به نیم جان سخن گوی ۹