شمارهٔ ۲۹ - و له قطعه رحمه الله

ای خنک دی که از بهار افزون
هست هنگام عیش وعیش شگرف ۱

کشد از سیم ناب چون دیوار
بر در خانه ی که و مه برف ۲

ننگری خود، ز خواجگان تا ناز؛
نشنوی خود، ز ناصحان تا حرف ۳

با دو کس از مهان روشندل
با دو تن از بتان مشکین عرف ۴

خیز و در گوشه ی خرابی ده
قدح باده غوطه در خم ژرف ۵

وه چه باده؟ سهیل رنگین درع!
وه چه باده؟ چراغ سیمین ظرف! ۶

روی در روی واضحات الثغر
چشم در چشم «قاصرات اطرف» ۷

بوی ریحان دهد، دهند چو سیر
طعم حلوا دهد، دهند چو ترف ۸

ور ز سرما نیاری، این کاری
جام می بر کف و کنی می صرف ۹

بر شبه ریز، ریزه ی یاقوت؛
سای بر مشک، سوده ی شنجرف ۱۰

مرغ و ماهی کباب ساز آنجا
تا چرد بره سبزه از ته برف ۱۱