شمارهٔ ۴۴ - و له قطعه

چهل هندوانه، چو گوی ز برجد
که کردیش غلطان ز چوگان سیمین ۱

نه هر یک سپهری و، از دانه هایش
سعود کواکب از آن همچو پروین ۲

چو پستان شیرین، پرویز شترش
چو خون دل کوهکن صاف و رنگین ۳

گمان سر دشمنان تو کردم
بسر گشتگان بسکه بودند سنگین ۴

سراسر گرفتم بکف هر یکی را
دو نیم از ره کینه کردم بسکین ۵

زهر یک، دو فیروزه گون جام پرخون
کشیدم بسر، تا شدم کام شیرین ۶

الهی بود تا بود شادی و غم
محب تو شاد و، عدوی تو غمگین ۷