شمارهٔ ۴۳ - تاریخ وفات محمد امین خان بیگدلی (۱۱۸۳ ه.ق)

آه که خصمی نمود، دست بغارت گشود
شحنه ی گردون که بود روز و شب اندر کمین ۱

داد بتاراج باد، تازه گلی بس لطیف
کرد نهان زیر خاک، دانه دری بس ثمین ۲

یعنی ازین معرکه، برد دلیری شجاع؛
یعنی از این انجمن، برد امیری امین ۳

آنکه مگر رستمش، بود اسیر کمند؛
آنکه مگر حاتمش بود غلام کمین ۴

آنکه همه روزگار، بود درین مرغزار
گرگ ز بیمش نزار، بره ز عدلش سمین ۵

رفت محمد امین خان و، شد از رفتنش
سینه ی احباب تنگ، خاطر یاران غمین ۶

بر لب جیحون رسید، گریه ی خلق سپهر
پرده ی گردون درید، ناله ی اهل زمین ۷

شد بسرای جنان، همره غلمان و حور
این شده یار از یسار، آن زده صف از یمین ۸

از لحدش سر زند، نکهت مشک و عبیر؛
وز کفنش بر دمد، بوی گل و یاسمین ۹

خامه ی آذر نوشت از پی تاریخ آن:
«باد بهشت برین؛ جای محمد امین» ۱۰