شماره ۳ - شاهد غیبی که خود مستور بود

شاهد غیبی که خود مستور بود
بود خود آیینه، خود منظور بود ۱

عشق چون مشاطگی آغاز کرد
پرده از روی نکویش باز کرد ۲

از نخست آیینه ای پیشش نهاد
آینه از صورت خویشش نهاد ۳

عکس روی خویش در آیینه دید
گرچه از عکسش شد آیینه پدید ۴

بر جمالش حسنی از نو خواست عشق
رویش از هر گونه ای آراست عشق ۵

پس پریشان کرد زلف مشکبوی
در حجاب زلف پنهان کرد روی ۶

گر چه ما محروم از روی وییم
هم اسیر زلف دلجوی وییم ۷

تاکنون آیینه اش باشد به پیش
عشق میبازد همی باعکس خویش ۸

عاشق است او با صد استغنا و ناز
عشق کس دیدست بی عجز و نیاز ۹

صبر از عکسش چو نتواند حبیب
عکس کی از اصل بتواند شکیب ۱۰