شماره ۱۰ - اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را

اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را
ز چرخ آید به شاگردی مسیحا پاسبانش را! ۱

به روی صفحه هر دم از نی کلکم شکر ریزد
به هنگام رقم گر در قلم آرم زبانش را! ۲

به مضمون میانش گر کمر بندم ز مو لیکن
خلل از سایه مو می رسد موی میانش را! ۳

نخندد غنچه در گلشن ز حسرت خون دل گردد
اگر در باغ ناگه بشنود وصف دهانش را! ۴

بود درس خط او بی اشارات لبش مشکل
که باشد ترجمان دیگری مر ترجمانش را! ۵

جهانی بسمل داغ خدنگ او بود لیکن
نشانی جز دل من کی بود تیر کمانش را؟! ۶

نباشد هیچ ممکن بوالهوس را ذره ای مهرش
که می باشد اثر از سایه عنقا نشانش را! ۷

مکن جز آه بلبل شعله شمع دلیل خود
که غیر از ناله کی گیرد درین راه کس عنانش را؟! ۸

شود در باغ آخر طوق قمری پایبند غم
گر آزادی همین باشد قد سرو روانش را! ۹

خوشا طغرل ازین یک مصرع بیدل که می گوید
که یا رب مهربان گردان دل نامهربانش را! ۱۰