شماره ۲۳ - تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را

تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را
ماه در آغوش خود گم کرد خط هاله را ۱

سرمه از بخت سیه در کام فریاد من است
از سپند ما شنیدن نیست هرگز ناله را! ۲

داغ سودای خیال وصل تو بردم به خاک
می نبینی در مزار من به غیر از لاله را! ۳

جان دهد چون معجز عیسی به هنگام سخن
لهجه لعل لب او مرده صدساله را! ۴

سوخت اندر مجمر عشقش دلم همچون سپند
محرم این می نکردم ساغر بتخانه را ۵

نسبت سوز درون من به اشک غیر کرد
امتیازی از گوهر هرگز نباشد ژاله را؟! ۶

طغرل از سودای او شد تا دلم آتش نسب
می نشاند برق آهم شعله جواله را ۷