هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، از عشق و محبت، رنج و امید، و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند زلف مشکین، ماه روی، و آتش عشق، احساسات درونی خود را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌هایی به تقدیر و دور فلک دارد که نشان‌دهنده‌ی نگاه عرفانی شاعر است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.

شماره ۱۱۵ - زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد

زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد
شور طوفان از نوایم در نیستان ناله زد ۱

زاهد از بهر خدا سوز درون ما مپرس
کز حدیث آتش عشقش لبم تبخاله زد ۲

تخم امیدی که اندر مزرع مهر و وفا
کشته بودم از سحاب ناامیدی ژاله زد ۳

هر که بر رخسار او خال سیاهش دید گفت
هندوی آتش پرستی خیمه در بنگاله زد ۴

عالمی محنت به رنگی از جمالش می کشد
چاک شد پیراهن گل داغ بر دل لاله زد ۵

میسزد در ملک خوبی گردد او فرمانروا
بس که در اوج ملاحت اخترش دنباله زد ۶

گردش دور فلک طغرل ز تقدیر ازل
قرعه نام مرا ز اندوه چندین ساله زد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۹۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - شهاب آسا نگاهم از سپهر دیده می تازد
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.