شماره ۱۳۶ - عشق را حسن تو قانون دگر پیدا کند

عشق را حسن تو قانون دگر پیدا کند
وامق از مهر تو ترک پیشه عذرا کند ۱

بلبل و قمری به باغ از حسرت قد و رخت
آن یکی کوکو زند و آن دیگری آوا کند! ۲

ای مه خوبان ز عشقت زهره سرگرم نواست
بر فلک کلک عطارد وصف تو انشا کند! ۳

در چمن سنبل ز خجلت سر فرود آرد به پیش
گر صبا افسانه آن زلف عنبرسا کند ۴

لمعه ای حسن تو را بیند زلیخا گر به خواب
از ندامت بر سر یوسف بسی غوغا کند ۵

گر به گوش باغبان افسانه رویت رسد
تا قیامت کی دلش میل گل رعنا کند؟! ۶

رخت هستی برنهم بر محمل راه فنا
گر رقیب بی سعادت در بر رو جا کند! ۷

یک شب از راه کرم ای شوخ سوی من بیا
تا نگاهم در بساط عارضت مأوا کند ۸

مست صهبای وصالت گر شود طغرل چه باک؟!
یک قلم ملک دو عالم را به پشت پا کند! ۹