شمارهٔ ۵۷ - تتبع خواجه

جفا و جور توام بر دل است و لطف عنایت
به شکر آن نتوانم ادا چه جای شکایت ۱

پی صبوح شب تیره ره به میکده بردم
مگر که همت پیر مغان نمود هدایت ۲

ربود هوش دلم را به عشوه مستی ساقی
چه می که گفتیش و ناچشیده کرد سرایت ۳

شراب تلخ بسی خورده ام ز ساغر دوران
ولیک جام می هجر مهلک است بغایت ۴

ز حدت غم و دردم ز عشق یار که آگه
که نه بدایت آن ظاهر آمد و نه نهایت ۵

قدح چه پر کنی ای شوخ می فروش به قصدم
مرا که جرعه ای از ساغر تو هست کفایت ۶

هجوم لشکر هستی چو گشت قاتل فانی
بجز شراب فنا همدمی نکرد حمایت ۷