شمارهٔ ۷۲ - ایضا له

دم نقد است مرا کوی مغان باغ بهشت
می کوثر به کف مغبچه حور سرشت ۱

لوح رخسار تو آمد سبقم روز ازل
کلک قدرت چو سواد خط سبز تو نوشت ۲

باده ده زانکه ز هر خانه سوی حق راهست
اگر از گوشه مسجد و گر از کنج کنشت ۳

گر فلک خاک مرا خشت کند نیز خوشست
شاید از دور کند جا به سر خم آن خشت ۴

کار چون کشته درودن بود آن شد دهقان
که درین مزرعه جز دانه انصاف نکشت ۵

زال گردون چه کند جلوه گری ز اطلس چرخ
خوب از حله و افسون نشود زاهد زشت ۶

فانیا از دم رندان شودت دل روشن
که زغال از اثر آتش تیزست انگشت ۷