شمارهٔ ۸۵ - ایضا له

در میکده آنرا که به کف جام شراب است
عیبش مکن ار شام و سحر مست و خراب است ۱

برداشتن از می نتواند سر خود را
از باده هوا در سر آن کو چو حباب است ۲

سر رشته کارش کشد آخر به خرابی
هر مست که افتاد درین دیر خراب است ۳

میکشی می کوثر ز کف حور بهشتی
در دوزخ مخموریت ای دل که عذاب است ۴

در دیر فنا جام یقین جوی که مطلوب
از پرده پندار تو بر بسته نقاب است ۵

ای مغبچه چون روی تذروست عذارت
زانروی که چون خون تذروت می ناب است ۶

این دور به یک چشم زدن گشته دگرگون
ای عمر به رفتن ز بر ما چه شتاب است؟ ۷

در میکده گر غرق میم توبه شکسته
ای شخ ز ما در گذران عالم آب است ۸

فانی چه شوی شیفته دهر که کونین
در دشت فنا جمله نمودار سراب است ۹