غزل ۷ - جاودان خدمت کنند آن چشم سحر آمیز را

جاودان خدمت کنند آن چشم سحر آمیز را
زنگیان سجده برند آن زلف جان آویز را ۱

توبه و پرهیز کردم ننگرم زین بیش من
زلف جان آویز را یا چشم رنگ آمیز را ۲

گر لب شیرین آن بت بر لب شیرین بدی
جان مانی سجده کردی صورت پرویز را ۳

با چنان زلف و چنان چشم دلاویز ای عجب
جای کی ماند درین دل توبه و پرهیز را ۴

جان ما می را و قالب خاک را و دل ترا
وین سر طناز پر وسواس تیغ تیز را ۵

شربت وصل تو ماند نوبهار تازه را
ضربت هجر تو ماند ذوالفقار تیز را ۶

گر شب وصلت نماید مر شب معراج را
نیک ماند روز هجرت روز رستاخیز را ۷

اهل دعوی را مسلم باد جنات النعیم
رطل می‌باید دمادم مست بیگه خیز را ۸

آتش عشق سنایی تیز کن ای ساقیا
در دهیدش آب انگور نشاط‌انگیز را ۹