غزل ۲۸ - تا نقش خیال دوست با ماست

تا نقش خیال دوست با ماست
ما را همه عمر خود تماشاست ۱

آنجا که جمال دلبر آمد
والله که میان خانه صحراست ۲

وانجا که مراد دل برآمد
یک خار به از هزار خرماست ۳

گر چه نفس هوا ز مشکست
ورچه سلب زمین ز دیباست ۴

هر چند شکوفه بر درختان
چون دو لب دوست پر ثریاست ۵

هر چند میان کوه لاله
چون دیده میان روی حوراست ۶

چون دولت عاشقی در آمد
اینها همه از میانه برخاست ۷

هرگز نشود به وصل مغرور
هر دیده که در فراق بیناست ۸

اکنون که ز باغ زاغ کم شد
بلبل ز گل آشیانه آراست ۹

بر هر سر شاخ عندلیبی‌ست
زین شکر که زاغ کم شد و کاست ۱۰

فریاد همی کند که باری
امروز زمانه نوبت ماست ۱۱