غزل ۵۱ - گر تو پنداری ترا لطف خدایی نیست هست

گر تو پنداری ترا لطف خدایی نیست هست
بر سر خوبان عالم پادشایی نیست هست ۱

ور چنان دانی که جان پاکبازان را ز عشق
با جمال خاکپایت آشنایی نیست هست ۲

ور گمانت آید که گاه دل ربودن در سماع
روی و آوازت هلاک پارسایی نیست هست ۳

ور تو اندیشی که گاه گوهر افشاندن ز لعل
از لبت گم بودگان را رهنمایی نیست هست ۴

ور تو پنداری که چون برداری از رخ زلف را
از تو قندیل فلک را روشنایی نیست هست ۵

ور چنان دانی ترا روز قیامت از خدای
از پی خون چو من عاشق جزایی نیست هست ۶

ور تو بسگالی که با این حسن و خوبی مر ترا
خوی بد عهدی و رسم بی وفایی نیست هست ۷

ور همی دانی که بر خاک سر کویت ز خون
صد هزاران قطره از چشم سنایی نیست هست ۸