غزل ۸۴ - در دل آن را که روشنایی نیست

در دل آن را که روشنایی نیست
در خراباتش آشنایی نیست ۱

در خرابات خود به هیچ سبیل
موضع مردم مرایی نیست ۲

پسرا خیز و جام باده بیار
که مرا برگ پارسایی نیست ۳

جرعه‌ای می به جان و دل بخرم
پیش کس می بدین روایی نیست ۴

می خور و علم قیل و قال مگوی
وای تو کاین سخن ملایی نیست ۵

چند گویی تو چون و چند چرا
زین معانی ترا رهایی نیست ۶

در مقام وجود و منزل کشف
چونی و چندی و چرایی نیست ۷

تو یکی گرد دل برآری و ببین
در دل تو غم دوتایی نیست ۸

تو خود از خویش کی رسی به خدای
که ترا خود ز خود جدایی نیست ۹

چون به جایی رسی که جز تو شوی
بعد از آن حال جز خدایی نیست ۱۰

تو مخوانم سنایی ای غافل
کاین سخنها به خودنمایی نیست ۱۱