غزل ۸۸ - دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد

دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد
قوت جانم زد و یاقوت شکر بار نداد ۱

آن درختی که همه عمر بکشتم به امید
دوش در فرقت او خشک شد و بار نداد ۲

شب تاریک چو من حلقه زدم بر در او
بار چون داد دل او که مرا بار نداد ۳

این چنین کار از آن یار مرا آمد پیش
کم ز یک ماه دل و چشم مرا کار نداد ۴

شربتی ساخته بود از شکر و آب حیات
نه نکو کرد که یک قطره به بیمار نداد ۵

هر که او دل به غم یار دهد خسته شود
رسته آنست که او دل به غم یار نداد ۶