غزل ۹۲ - تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد

تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد
تا کی کشم از غمزهٔ تو بیداد ۱

یک شهر زن و مرد همی باز ندانند
فریاد من از خنده و بیداد تو از داد ۲

آن روز که زلفین نگون تو بدیدند
گشتند ترا بنده چو من بنده و آزاد ۳

هشیار نشد هر که ز گفتار تو شد مست
غمناک نشد هر که ز دیدار تو شد شاد ۴

من با رخ چون لاله و با عارض چون مشک
با قامت چون تیر ز وصل تو کنم یاد ۵

تو زر کنی از لاله و کافور کنی مشک
چوگان کنی از تیز زهی جادوی استاد ۶

ویران کنی آن دل که درو سازی منزل
هرگز نگذاری که بود منزلت آباد ۷

ای منزل تو گشته ز آشوب تو ویران
آن شهر کزو خاستی آباد همی باد ۸

جیحون شده چشم من از آن زلف سمن سا
بر باد شده زلف تو از قامت شمشاد ۹

مشهور جهان گشته سنایی ز غم تو
از روی چو خورشید تو ای طرفهٔ بغداد ۱۰

تو مایهٔ خوبی شدی ای مایهٔ خوبان
افگنده درین خسته دلم عشق تو بنیاد ۱۱

صد رحمت و صد شادی بر جان تو ای بت
مادر که ترا زاد بر او نیز دعا باد ۱۲