غزل ۱۳۶ - هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود

هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود
کار او در عاشقی زاری و رسوایی بود ۱

این منم زاری که از عشق بتان شیدا شدم
آری اندر عاشقی زاری و شیدایی بود ۲

ای نگارین چند فرمایی شکیبایی مرا
با غم عشقت کجا در دل شکیبایی بود ۳

مر مرا گفتی چرا بر روی من عاشق شدی
عاشقی جانانه خودکامی و خودرایی بود ۴

شد دلم صفرایی از دست فراق این جمال
آنکه صفرایی نشد در عشق سودایی بود ۵

آن که یک ساعت دل آورد و ببرد و باز داد
بر حقیقت دان که او در عشق هر جایی بود ۶

از سخنهای سنایی سیر کی گردند خود
جز کسی کو در ره تحقیق بینایی بود ۷

از جمال یوسفی سیری نیابد جاودان
هر کرا بر جان و دل عشق زلیخایی بود ۸