غزل ۱۳۵ - با او دلم به مهر و مودت یگانه بود

با او دلم به مهر و مودت یگانه بود
سیمرغ عشق را دل من آشیانه بود ۱

بر درگهم ز جمع فرشته سپاه بود
عرش مجید جاه مرا آستانه بود ۲

در راه من نهاد نهان دام مکر خویش
آدم میان حلقهٔ آن دام دانه بود ۳

می‌خواست تا نشانهٔ لعنت کند مرا
کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود ۴

بودم معلم ملکوت اندر آسمان
امید من به خلد برین جاودانه بود ۵

هفصد هزار سال به طاعت ببوده‌ام
وز طاعتم هزار هزاران خزانه بود ۶

در لوح خوانده‌ام که یکی لعنتی شود
بودم گمان به هر کس و بر خود گمان نبود ۷

آدم ز خاک بود من از نور پاک او
گفتم یگانه من بوم و او یگانه بود ۸

گفتند مالکان که نکردی تو سجده‌ای
چون کردمی که با منش این در میانه بود ۹

جانا بیا و تکیه به طاعات خود مکن
کاین بیت بهر بینش اهل زمانه بود ۱۰

دانستم عاقبت که به ما از قضا رسید
صد چشمه آن زمان زد و چشمم روانه بود ۱۱

ای عاقلان عشق مرا هم گناه نیست
ره یافتن به جانبشان بی رضا نبود ۱۲