غزل ۱۶۶ - غریبیم چون حسنت ای خوش پسر

غریبیم چون حسنت ای خوش پسر
یکی از سر لطف بر ما نگر ۱

سفر داد ما را چو تو تحفه‌ای
زهی ما بر تو غلام سفر ۲

نظرمان مباد از خدای ار به تو
جز از روی پاکیست ما را نظر ۳

دل تنگ ما معدن عشق تست
که هم خردی و هم عزیزی چو زر ۴

هنوز از نهالت نرسته‌ست گل
هنوز از درختت نپختست بر ۵

ببندد به عشق تو حورا میان
گشاید ز رشگ تو جوزا کمر ۶

نباشد کم از ناف آهو به بوی
کرا عشق زلف تو سوزد جگر ۷

نگارا ز دشنام چون شکرت
که دارد ز گلبرگ سوری گذر ۸

عجب نیست گر ما قوی دل شدیم
که این خاصیت هست در نیشکر ۹

بینداز چندان که خواهی تو تیر
که ما ساختیم از دل و جان سپر ۱۰

تو بر ما به نادانی و کودکی
چو متواریان کرده‌ای رهگذر ۱۱

بدین اتفاقی که ما را فتاد
مکن راز ما پیش یاران سمر ۱۲

مدر پردهٔ ما که در عشق تو
شدست این سنایی ز پرده به در ۱۳

که از روی نسبت نیاید نکو
پدر پرده‌دار و پسر پرده‌در ۱۴

دل و جان و عقل سناییت را
ربودی بدان غمزهٔ دل شکر ۱۵