غزل ۱۹۹ - بر من از عشقت شبیخون بود دوش

بر من از عشقت شبیخون بود دوش
آب چشمم قطرهٔ خون بود دوش ۱

در دل از عشق تو دوزخ می‌نمود
در کنار از دیده جیحون بود دوش ۲

ای توانگر همچو قارون از جمال
عاشق از عشق تو قارون بود دوش ۳

ای به رخ ماه زمین بی روی تو
مونس من ماه گردون بود دوش ۴

بی تو دوش از عمر نشمردم همی
کز شمار عمر بیرون بود دوش ۵

چون شب دوشین شبی هرگز مباد
کز همه شبها غم افزون بود دوش ۶