شماره ۱۳۷ - جزای حسن عمل در شریعت عربیست

جزای حسن عمل در شریعت عربیست
به عرف عفو نکردن گناه بی ادبیست ۱

سواد دل ز می سالخورده روشن کن
که عینک بصرش ز آبگینه حلبیست ۲

قبول بی هنران ز التفات معشوق است
عنایت ازلی را نشانه بی سببیست ۳

جمال حال شود ترجمان استحقاق
دلیل آب جگر تفتگی و تشنه لبیست ۴

ز من مشاطه بستان صداق می طلبد
هنوز دختر رز در سرایچه عنبیست ۵

بگو که رفتم و قسمت نشد که دریابم
که نارسیدن سالک نشان بی طلبیست ۶

ز دوست روی مگردان و تن به فرمان ده
که هر که صاحب این حال شد، ولی و نبیست ۷

خلاف رسم درین عهد خرق عادت دان
که کارهای چنین از شمار بوالعجبیست ۸

شب سیاه صباح سفید می آرد
چراغ مطلب از دودمان بولهبیست ۹

به تیغ قطع ارادت نمی شود ما را
خلوص بندگی ما شرافت نسبیست ۱۰

مگو ز دوست، ملالت بود «نظیری » را
که مستی سحری از نیاز نیم شبیست ۱۱