شماره ۱۶۵ - هوس چو دیر کشد شعله در نهاد افتد

هوس چو دیر کشد شعله در نهاد افتد
به حد عشق رسد میل چون زیاد افتد ۱

نشاط صحبت فرهاد رشک خسرو داشت
خوشست عشق اگر کار بر مراد افتد ۲

به شهر و باده فرسودم و کسم نخرید
بلاست جنس گرانمایه در کساد افتد ۳

چو قیمتی نهدم روزگار بفروشید
نه یوسفم که خریدار بر مراد افتد ۴

مرا به دست تهی گوشه نقاب سپرد
کم است آدم مفلس به اعتماد افتد ۵

خدنگ غمزه گره بر کمان ابرو چند
گشاد ده که همه کارها گشاد افتد ۶

عنان دل ز ملامت بتاب و دستم گیر
که هر که را تو بگویی ز پا فتاد، افتد ۷

ضمیر روشن تو لوح محو و اثبات است
که تا ز یاد برآید که تا بیاد افتد ۸

چو ذره خلق جهان در هوات می گردند
بشر ندیده کسی کافتاب زاد افتد ۹

تنم ز سیلی پند زمانه کاسته شد
چو طفل شوخ که در قید اوستاد افتد ۱۰

حذر ز آه «نظیری » که خانمان سوز است
مباد این خس سوزان به دست باد افتد ۱۱