غزل ۲۰۸ - ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

ای زلف تو تکیه کرده بر گوش
ای جعد تو حلقه گشته بر دوش ۱

ای کرده دلم ز عشق مفتون
وی کرده تنم ز هجر مدهوش ۲

چون رزم کنی و بزم سازی
ای لاله رخ سمن بناگوش ۳

گویند ترا مه قدح گیر
خوانند ترا بت زره پوش ۴

گیرم که مرا شبی به خلوت
تا روز نگیری اندر آغوش ۵

نیکو نبود که بی گناهی
یک باره مرا کنی فراموش ۶

گیرم که سنایی از غمت مرد
باری سخنش به طبع بنیوش ۷

بی روی تو بود دوش تا صبح
از نالهٔ او جهان پر از جوش ۸

یارب شب کس مباد هرگز
زینگونه که او گذاشت شب دوش ۹