شماره ۱۸۷ - امشب چمن از گریه ما تازه و تر بود

امشب چمن از گریه ما تازه و تر بود
بر هر سر خار مژه لختی ز جگر بود ۱

می رست رگ و ریشه جان از بن ناخن
صد لاله ستان کاشته در سینه و بر بود ۲

در زیر لبم گاه طرب زمزمه می سفت
بر دور رخش گاه هوش حلقه شمر بود ۳

تا روز به خلوتگه مقصود، اجابت
در پیرهن ناله هم آغوش اثر بود ۴

از کثرت آمد شدن دزد خیالی
پیرایه خوابم همه شب زیر و زبر بود ۵

وز بهر نثار قدمی چشم ترم را
تا گوش گریبان نظر پر ز گهر بود ۶

گفتم به دعای سحری وصل تو خواهم
بیهوش شدم بوی تو با باد سحر بود ۷

قاصد جگرم سوخت چه پیغام و چه نامه
دل بود همان خوش که به امید خبر بود ۸

بگذشت و گریبان نزدی چاک «نظیری »
پیش چه بلا دست دعای تو سپر بود ۹