شماره ۲۷۱ - طلوع باده ز شام و سحر دریغ مدار

طلوع باده ز شام و سحر دریغ مدار
ز خاک جرعه خود چون قمر دریغ مدار ۱

اگر به گنج سر بیل باغبان آید
بگو که آب زر از جام زر دریغ مدار ۲

حیات تلخ بده عیش خوشگوار بگیر
چو عشق تیغ کشد جان و سر دریغ مدار ۳

به شکر آن که حدیثی چو انگبین داری
ز سایلان ترش رو شکر دریغ مدار ۴

تو را به بینش کوتاه خویش نتوان دید
مگر تو را به تو بینم نظر دریغ مدار ۵

درون جانی و در پرده ای ز مردم چشم
جمال اگر ننمایی خبر دریغ مدار ۶

همیشه چشم به احسان آشنا دارد
ز خاک کشته غربت گذر دریغ مدار ۷

جراحت دل شوریده خشک می گردد
از آن دو زلف سیه مشک تر دریغ مدار ۸

بیان شوق «نظیری » دراز انشایی است
بیاض چهره ز خون جگر دریغ مدار ۹