شماره ۴۵۰ - کعبه و دیر شدم صد ره و ویران گشتم

کعبه و دیر شدم صد ره و ویران گشتم
بارها معبد ترسا و مسلمان گشتم ۱

باد خاکم به هوا برد و پریشانم کرد
عطر طرف چمن و گرد بیابان گشتم ۲

نفسی از گل و آبم، نفسی ز آتش و باد
نشدم جمع ازان بس که پریشان گشتم ۳

سیلی نهی فضولی ز سلوکم انداخت
چشم ترسیده تر از طفل دبستان گشتم ۴

بازی نفس ز تعلیم گه عقلم برد
گرچه صدبار به دل دست و گریبان گشتم ۵

طوف و سعی حرم عشق نیاورده بجای
تشنه زمزم آن چاه زنخدان گشتم ۶

عمر بگذشت و خریدار به هیچم نخرید
کار بد بود و بر خویش به تاوان گشتم ۷

پرده ام از رخ اعمال ندامت برداشت
خجل از طاعت آلوده به عصیان گشتم ۸

دل گرفتم ز کف دیو هوا آخر کار
صاحب جام جم و مهر سلیمان گشتم ۹

زیبد ار زیور دوش و بر حوران گردم
که جلا یافته از خار مغیلان گشتم ۱۰

اگر از ذوق «نظیری » بفتادم چه عجب
طفل بودم که غزل گوی و سخندان گشتم ۱۱