غزل ۲۴۱ - به دردم به دردم که اندیشه دارم

به دردم به دردم که اندیشه دارم
کز آن یاسمین بر تهی شد کنارم ۱

به وقتی که دولت بپیوست با من
بپیوست هجرش به غم روزگارم ۲

که داند که حالم چگونست بی تو
که داند که شبها همی چون گذارم ۳

خیالش ربودست خواب از دو چشم
گرفتنش باید همی استوارم ۴

ز من برد نرمک همی هوشیاری
کنون با غم او نه بس هوشیارم ۵

اگر غمگنان را غم اندر دل آمد
چرا غمگنم من چو من دل ندارم ۶

چون آن گوهر پاک از من جدا شد
سزد گر من از چشم یاقوت بارم ۷

وگر من نپایم به آزاد مردی
ببینند مردم که چون بی قرارم ۸

همی داد ندهد زمانه مهان را
اگر داد دادی نرفتی نگارم ۹

چو من یادگارش دل راد دارم
دهد هجر گویی به جان زینهارم ۱۰