غزل ۲۴۵ - می ده پسرا که در خمارم

می ده پسرا که در خمارم
آزردهٔ جور روزگارم ۱

تا من بزیم پیاله بادا
بر دست زیار یادگارم ۲

می رنگ کند به جامم اندر
بس خون که ز دیده می‌ببارم ۳

از حلقه و تاب و بند زلفت
هم مومن و بستهٔ زنارم ۴

ای ماه در آتشم چه داری
چون با تو ز نار نیست عارم ۵

تا مانده‌ام از تو برکناری
جویست ز دیده بر کنارم ۶

خواهم که شکایت تو گویم
از بیم دو زلف تو نیارم ۷

گر ماه رخان تو برآید
از من ببرد دل و قرارم ۸

امروز که در کفم نبیدست
اندوه جهان بتا چه دارم ۹

مولای پیالهٔ بزرگم
فرمانبر دور بی‌شمارم ۱۰

در مغکده‌ها بود مقامم
در مصطبه‌ها بود قرارم ۱۱

از شحنهٔ شهر نیست بیمم
در خانهٔ هجر نیست کارم ۱۲

هر چند ز بخت بد به دردم
هر چند به چشم خلق خوارم ۱۳

با رود و سرود و بادهٔ ناب
ایام جهان همی گذارم ۱۴