غزل ۲۵۰ - چو دانستم که گردنده‌ست عالم

چو دانستم که گردنده‌ست عالم
نیاید مرد را بنیاد محکم ۱

پس آن بهتر که ما در وی مقیمیم
شبان و روز با هم مست و خرم ۲

مرا زان چه که چونان گفت ابلیس
مرا زان چه که چونین کرد آدم ۳

تو گویی می مخور من می خورم می
تو گویی کم مزن من می‌زنم کم ۴

فتادی تو به کعبه من به خاور
الا تا چند ازین دوری و درهم ۵

من و خورشید و معشوق و می لعل
تو و رکن و مقام و آب زمزم ۶

ترا کردم مسلم کوثر و خلد
مسلم کن مرا باری جهنم ۷

به فردوس از چه طاعت شد سگ کهف
به دوزخ از چه عصیان رفت بلعم ۸

تو گر هستی چو بلعم در عبادت
من آخر از سگی کمتر نیم هم ۹

سرانجام من و تو روز محشر
ندانم چون بود والله اعلم ۱۰

سخن‌گویی تو همواره ز اسلام
همه اسلام تو صلوات و سلم ۱۱

زدن در کوی معنی دم نیاری
همه پیراهن دعوی زنی دم ۱۲