شماره ۴ - تن شود خاک و، همان سودای ما ماند بجا

تن شود خاک و، همان سودای ما ماند بجا
سر رود گر چون حباب، اما هوا ماند بجا ۱

سوی آن خورشید تابانم ز بس گرم طلب
سایه از من، چون رقم از خامه، واماند بجا ۲

سجده یی هر گام، خواهد خاک راهش دائمی
کاش از ما سر به جای نقش پا ماند بجا ۳

ما سیه روزان، به رنگ خامه شبها خون خوریم
تا سخن بر صفحه هستی ز ما ماند بجا ۴

با دل پر حرص میراثم دواتست و قلم
از گدای کور، کشکول و عصا ماند بجا ۵

سایه بال هما، یکجا نمیگیرد قرار!
دولت دنیای دیگرگون، چرا ماند بجا؟! ۶

خلق آیند و روند و، هست دوران همچنان
بگذرد آب روان و، آسیا ماند بجا ۷

چون تنت بیگانه شد از جان و، با خاک آشنا
با توی نی بیگانه و، نی آشنا ماند بجا ۸

زینت دادن به جای زرکریمان را بسست
چون رود از کف حنا، رنگ حنا ماند بجا ۹

رفت واعظ از میان، لیکن سخن ها ماند ازو
بگذرد آب از چمن، اما صفا ماند بجا ۱۰