شماره ۳۷ - از بسکه سست گشته تن مبتلا مرا

از بسکه سست گشته تن مبتلا مرا
سازد هوای چشم زدن توتیا مرا ۱

تا رو نهد به پای تو، قالب تهی کند
رشک است بر سعادت آن نقش پا مرا ۲

تا دل بیاد آن گل رخسار بسته ام
دل وا نمی کند چمن دلگشا مرا ۳

روشن شود چنانکه ز خاکستر آینه
کرده است فیض سوختگان باصفا مرا ۴

از بس متاع کاسد بازار عالمم
ترسم به جرم نیز نگیرد خدا مرا ۵

تیغ جفا کشید، که اول کرا کشم؟
فریاد کرد واعظ، گفتا: مرا!مرا!؟ ۶