شماره ۱۳۹ - گردباد از خودنمایی، روز وشب پا درگلست

گردباد از خودنمایی، روز وشب پا درگلست
جاده را ز افتادگی سر در کنار منزل است ۱

برگ گل از خاکساری گشته خود سر در چمن
در بیابان خاربن، از سرکشی پا در گل است ۲

بسکه طومار سخن پیچیده در دل مانده است
تا رها گردیده از دست زبانم، در دل است ۳

کافرم گر در دو عالم غیر او دارم کسی
در قیامت اوست خونخواهم که اینجا قاتل است ۴

چون کنم با دوری جانان؟ که در بزمی که اوست
رنگ را از چهره عاشق پریدن مشکل است ۵

دل ز خود بردار واعظ چون قد از پیری خمید
رخت بیرون بر، که دیوار بدن خوش مایل است ۶