شماره ۱۸۲ - دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است

دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است
دامن بود گلی که ازین خار چیدنی است ۱

پوشیدنیست چشم ز هر کار این جهان
الا تهیه سفر خود که دیدنی است ۲

شاخ قدت خمیده ز بار شکستگی
زین شاخ مرغ روح تو آخر پریدنی است ۳

دامن فشاندنیست ز هر چیز در جهان
جز پای آرزو که به دامن کشیدنی است ۴

اسباب زندگی، همه باب فرامشی است
مرگست مرگ، آنچه به خاطر رسیدنی است ۵

نبود بجز فروختنی در دکان عشق
جز جنگ آن نگار که بر خود خریدنی است ۶

نسبت درست کرده به لعل پرآب او
در تشنگی عقیق، از آن رو مکیدنی است ۷

میدانم از رسایی اخلاص خویشتن
گر نام من بخاطر یاران رسیدنی است ۸

باشد ز شوق خدمت یاران قدردان
گر در جهان کلام تو واعظ دویدنی است ۹