شماره ۱۹۵ - آید چو مرگ هستی پیرو جوان یکیست

آید چو مرگ هستی پیرو جوان یکیست
در پیش برق، سبزه تر با خزان یکیست ۱

از هیچکس، بجز دوزبانی ندیده ایم
خلق زمانه را همه گویی زبان یکیست ۲

منعم ز حال مردم بی برگ غافل است
در پیش سرو، فصل بهار و خزان یکیست ۳

فرق هنر ز بی هنری، قدردان کند
میزان چو نیست، قدر سبک با گران یکیست ۴

گند دماغ آرد، اگر ایستد دو روز
مال جهانی فانی و آب روان یکیست ۵

یک درد بود، در دل مجنون و کوهکن
گر نسخه ها جداست، ولی داستان یکیست ۶

آن کرد با من او، که به پروانه کرد شمع
خوبان شهر را همه گویی زبان یکیست ۷

واعظ چراغ محفل دلها کلام ماست
زآن رو که با زبان دل ما شمع سان یکیست ۸